Natuurlijk hebben we veel verdriet. Het definitieve afscheid is nu erg dichtbij maar toch, enkele dagen na het overlijden van opa moet er ook ruimte zijn om terug te denken aan mooie momenten die we met elkaar mochten beleven.

Altijd komen dan weer de herinneringen terug aan de talloze bezoeken aan het Feyenoord Stadion. Elke twee weken op stap met een vast ritueel. Voordat we het stadion ingingen kreeg ik 2 sjaaltjes. Een van de club waartegen Feyenoord speelde, en eentje mocht ik zelf uitkiezen. Zo kon het gebeuren dat ik als Feyenoord supporter met een sjaaltje van Ajax of Fc Den Haag om m'n nek naar een voetbalwedstrijd zat te kijken. Van opa mocht dat dus waarom zou ik twijfelen, ik deed het gewoon.

Herinneringen aan een leuke eigenwijze opa komen ook weer in me op. Een bezoek aan het spoorwegmuseum ging bijna niet door omdat opa bij een afslag op een fietspad belandde. Hoewel ik dit volgens mij op die jonge leeftijd best subtiel aangaf, reed hij eigenwijs door, te trots om te erkennen dat ie echt de verkeerde afslag had genomen.

Maar als je hem nodig had dan was hij er. Een sollicitatiegesprek in Keulen vlak voor de geboorte van mijn dochter Rebecca wilde ik liever niet alleen gaan ondernemen dus opa stond er om 3 uur in de nacht om me te brengen en te halen. Op de terugweg in de buurt van Eindhoven vroeg hij me om even naar huis te bellen of de bevalling al aanstaande was.

Toen ik bij terugkomst in de auto dat bevestigde vertelde hij me dat ik me vooral rustig moest houden om vervolgens zelf met een noodvaart van ruim 160 kilometer per uur binnen een half uur van Eindhoven naar Rotterdam te rijden. 

Het zijn moeiteloos wat herinneringen waarvan ik er onnoemelijk veel zou kunnen opnoemen. Uiteindelijk zullen de herinneringen een plaatsje krijgen net zoals het definitieve afscheid een plek zal krijgen in de wetenschap dat opa zijn rust gevonden heeft waar hij aan het einde van zijn leven, zonder dit vaak en hardop te zeggen overigens, naar verlangde.

Het is moeilijk om afscheid te nemen maar we gaan verder en laten we dat doen met de zelfde kracht, humor en wijsheid die we hebben meegekregen van opa. Ik zal hem nooit vergeten, wij zullen hem nooit vergeten dus eigenlijk zal er van een definitief afscheid geen sprake zijn.

Misschien niet veel eerder dan verwacht maar zeker veel eerder dan dat ik had gewild heb ik vanmiddag afscheid moeten nemen van mijn opa. De laatste dagen ging het al erg slecht, het was een slecht slotaccoord van een vals muziekstuk dat hem al ruim 17 maanden in zijn greep hield.

Ik zat enige meters bij hem vandaan toen hij het verzet uiteindelijk toch opgaf. Opa, slechts 87 jaar jong, kon niet meer en was, zeker de laatste weken maar eigenlijk al eerder, veranderd van een altijd hardwerkende energieke man in een toch bijna hulpeloze lieve oude man die tot z'n eigen afschuw niet meer de dingen kon doen die hij altijd deed.

Stoppen met werken was voor hem geen optie op z'n 65ste, ook tien jaar later was hij nog 5 dagen in de weer met werken, zowel voor zichzelf als in dienstverband. Bezig zijn is altijd beter dan maar zitten en afwachten wat er gaat gebeuren was zijn credo, en hoe gek het ook klinkt, wij vonden het ook ongewoon als ie alleen maar rustig zat in zijn favoriete stoel.

Het doet me opnieuw terugdenken aan de wandelingen naar het Feyenoord Stadion. Half op apegapen kwam ik er aan na een finkse wandeling, opa had immers maat 45 en ik nog lang niet, naar het stadion. Daar waar ik in de rust me al zorgen maakte om de wandeling terug genoot hij van de wedstrijd en misschien nog wel meer van het feit dat ik met hem mee ging, elke twee weken opnieuw.

Overigens zag ik toen nog niet zo heel veel van de wedstrijd want opa stond op de sta tribune en ik dus ook. Ook hier was nog een fysiek verschilletje. Hij was bijna 2 meter en ik nog lang niet dus het meest interessante dat ik kon zien was de achterkant van de rug van een andere supporter.

Opa was een man van uitersten maar wel stabiel, je wist wat je aan hem had en hoewel hij een hard werkende havenarbeider was met handen als kolenschoppen was hij van binnen zo zacht als zijde en deed hij alles wat hij kon doen wanneer hij het idee had dat ie je kon helpen. Veelal plagend als een echte opa hield hij je wel in de gaten, gewoon uit voorzorg, en zorgde er op die manier voor dat hij als een echt hoofd van de familie het overzicht kon houden.

Legendarisch zijn dan ook zijn bezoekjes aan de Afrikaander markt op zaterdag. Opa hield van de markt en ik dus ook. Het verschil was dat hij voor de kleine prijsjes ging en ik voor het zakje patat dat steevast aan het einde van de rit op me wachtte. Ook daar hield hij me in de gaten, op z'n eigen specifieke manier.

Zijn stevige hand legde hij dan in mijn nek en hield me zo goed vast. Het voelde vertrouwd en veilig. Al die grote mensen op de markt konden me zo niets doen en ik kon niet verdwalen. Achteraf gezien denk ik dat m'n voeten soms niet eens de grond raakten en opa dus niet alleen veilig op me paste maar ook het tempo aangaf waarmee we over de markt liepen.

Dat veilige gevoel is er nu niet meer. Het doet pijn om zo'n bijzonder iemand te moeten missen, nu al, enkele uren nadat hij zich gewonnen heeft gegeven in de moeilijkste strijd van zijn leven. Wanneer ik het harde werken, en niet zeuren maar gewoon doen, en de liefde voor mensen om me heen van kan overnemen en voortzetten dan zijn die jaren, al die mooie jaren die ik met hem heb mogen beleven een geschenk dat ik zal blijven koesteren.

En  als speciaal slotwoord aan mijn lieve opa…Wees gerust, de 65 jaar dat je met hart en ziel voor oma hebt gezorgd zullen we ook voortzetten, en ik zal daar mijn grote deel zeker in gaan bijdragen….beloofd.

Cirkel van het leven

Ik weiger vooralsnog om in de verleden tijd over mijn opa te praten. Hoewel hij op dit moment bezig is met zijn laatste uren van een leven dat 87 jaar duurt nu is hij er nog al zijn de omstandigheden eigenlijk onmenselijk en mijn opa onwaardig.

Even is alles minder belangrijk dan aanwezig zijn. Werk, hobby, zelfs goed eten is op dit moment niet belangrijk, slechts het even kunnen aanraken van zijn hand, het voelen van een minimale reactie is hetgene dat telt.

De dokter gaf hen dinsdag nog een uur of twaalf maar opa is een sterke man, altijd al geweest en nog steeds tot op het laatste moment. Het verdriet om hem heen maakt hij niet meer mee. Al een aantal dagen slaapt hij, geholpen door morfine. Deze man, in het werkzame leven een noeste havenarbeider, is niet te dwingen, zelfs niet door die vreselijke ziekte.

Hij zal zelf zijn moment kiezen, een moment dat steeds dichterbij komt en echt binnen enkele uren 
realiteit zal zijn. Opa kennende zal hij daar een moment voor uitkiezen dat hij, onbewust, het beste zal vinden. Waarschijnlijk een moment waarop hij alleen is, zelfs al is het maar voor heel even.

Morgen ben ik gewoon weer bij hem. Nu ga ik er vanuit dat ik morgen heel voorzichtig nog even zijn hand kan vasthouden. Kracht om te knijpen of om echt te reageren heeft hij niet meer. Toch geeft hij me het gevoel dat hij weet dat ik er ben en dat ik zijn hand aanraakt.

Het is oneerlijk. Iedereen met iemand in zijn of haar omgeving die iemand kent met deze ziekte zal hetzelfde zeggen. Mijn sterke opa is bijna gevloerd. Hij ligt in bed, reageert niet meer maar het is wel mijn opa dus eigenlijk mag het gewoon niet gaan zoals het gaat.

Mijn tranen verstop ik, en als ik zaterdag en maandag voor Rijnmond op de radio wedstrijden ga verslaan doe ik dat ongeacht de situatie op dat moment al moet ik realistisch zijn en er erg rekening mee houden dat hij er dan niet meer is.

Het zullen dan de eerste wedstrijden zijn waarbij hij waarschijnlijk niet meer is. Voor de eerste wedstrijden liep ik aan zijn hand het Feyenoord Stadion binnen. Juist daarom moet ik het gewoon wel doen. Ik weet zeker dat ie trots op me is, al zou ie me dat nooit rechtstreeks zeggen.

Bijna ongemerkt sluipt de eerste verleden tijd mijn gedachten binnen. De cirkel van het leven is er eentje die niet te ontlopen is. Hopelijk neemt niemand het kwalijk dat ik het zeker nu een rot cirkel vind.

Inderdaad, mijn tranen verstop ik. Van binnen voel ik me verscheurd als ik het verdriet bij mijn 86 jarige oma zie waarmee hij al 65 jaar getrouwd is.

Hij heeft een mooi leven gehad…nou en?? De cirkel had waardiger mogen zijn, herstel,  moet waardiger zijn voor mijn opa dan de wijze waarop deze nu probeert zichzelf te sluiten.

In mijn auto hangt sinds gisteren de Eifeltoren. Geen groot monsterlijk ding, maar klein en bescheiden waarvan er 7 in een euro passen, althans dat begreep ik. Toch is de waarde voor mij veel meer dan dat.

Die Eifeltoren aan het dashbord is het symbool van een vader/dochter relatie. Een relatie van weinig woorden maar van grote betekenis. Allebei verklappen we niet vaak onze diepste gevoelens maar eigenlijk kennen we ze wel degelijk van elkaar. Het is geen bewuste vorm van een houding aannemen, waarschijnlijk lijken we gewoon veel op elkaar. Stille wateren hebben diepe gronden en voordat je daarvan de bodem bereikt moet je heel wat inspanningen verrichten.

Het mini Eifeltorentje was een cadeautje van haar. Op vrij jonge leeftijd mocht ze met een vriendinnetje naar Parijs. Waarschijnlijk had ze niet gedacht dat ze toestemming zou krijgen maar ze kreeg hem wel en heeft er een paar heerlijke dagen gehad. Papa had een brok, trachtend om die te verstoppen, op het station bij het wegbrengen en een opgelucht gevoel toen ze weer uit de trein op het perron in Rotterdam stapte.. Voor allebei was dit een wereldreis, ook al bleef ik gewoon in Rotterdam.

De korte omhelzing die we elkaar gaven nadat ik de Eifeltoren van haar had gehad was veel betekenend, en ook al zullen we dat beiden ook niet hard op zeggen, ook dat voelden we allebei. We zien elkaar te weinig , en als we elkaar wel zien laten we ons weer opslokken door de waan van de dag. Het zou anders moeten zijn. We hadden voor het reisje een paar simpele afspraken gemaakt waarvan ik geen moment getwijfeld heb of het wel zou gebeuren, ik werd daarin ook niet teleurgesteld. Ik had ook niet anders verwacht…

Stoer van buiten, warm van binnen. Soms een grote mond maar in feite zo zacht, ook hier gaat weer een vergelijking op die ons beiden zou kunnen kenmerken. Kijkend naar die Eifeltoren in de auto besef ik me dat ook en het maakt me weemoedig maar misschien juist daarom wel laat ik hem er bewust hangen.

Nu, inmiddels in de nacht terwijl de letters wat wijfelend een weg vinden in dit blog, hoop ik dat de stap naar volwassenheid die onmiskenbaar toch is gezet zal leiden tot meer aandacht voor elkaar. Wellicht op een andere manier als voorheen, gewoon omdat een mens groeit en blijft groeien, hoe oud je ook bent.

Het is een doorzetter en ze komt er echt wel. Soms gaat het sneller dan ik zou willen aan de andere kant vind ik het prima en ben ik trots op de stappen die ze zelf zet. Juist door de hele kleine dingetjes merk ik dat we er toch gewoon altijd voor elkaar zullen zijn en ook dat, het wordt eentonig, weten we van elkaar zonder het hardop uit te spreken.

Vandaag heb ik een groot gedeelte van de dag doorgebracht in door subsidie in stand gehouden instituten.Vol verbazing hoor je dan soms zaken waarvan je spontaan jezelf achter de oren gaat krabben en eigenlijk vermoed dat je het verkeerd gehoord hebt.

Dat beginnende toneelgroepen, kleinkunstenaars en andere zichzelf erg creatief behendig voelende mensen zonder publiek vragen om een greepje uit de subsidiepot kan ik me goed voorstellen. Iedereen moet ergens beginnen en niets groeit zonder dat het water krijgt.

Ook evenementen die goed zijn voor de economie en uitstraling van een stad, zoals in de vorm van het Internationaal Filmfestival van Rotterdam, waarbij de opbrengst aan ticketverkoop ontoereikend is om met allure en dergelijk evenement in stand te houden snap ik volkomen.

Wat ik niet snap is dat er blijkbaar toneelvoorstellingen zijn die prima scoren qua publieke belangstelling maar toch extra gelden nodig hebben uit reserves of belastinggeld om de uitvoerenden zo ver te krijgen om op te treden.

Zo hoorde ik vandaag 2 namen van cabaretiers die uitverkochte zalen hebben maar alleen komen optreden tegen een veel hogere vergoeding dan dat een volle zaal aan recettes kan opbrengen. Wanneer de heren niet een bepaald bedrag krijgen komen ze niet en dus moeten wij als belastingbetalers sponsor worden van deze zichzelf overwaarderende heren.

Bij het korten op subsidies worden juist deze mensen gespaard. Immers, de sandwich formule werkt ook in de schouwburg en theaters. Wanneer de grote jongens niet komen zullen de kleinere gezelschappen ook minder bezoekers trekken en dus zijn de veeleisende kunstenaars onmisbaar en kunnen ze vragen wat ze willen, de subsidiekraan staat blijkbaar voor hen wagenwijd open.

Diezelfde pot heeft steeds minder euro's en dus moet er ergens bezuinigd worden. In Rotterdam is daarvoor onder andere de dierentuin uitgekozen. Vanavond was ik daar temidden van duizenden anderen, ongetwijfeld heel veel mensen ook die nooit naar deze cabaretiers zouden gaan, hoe bekend of hoe leuk ze ook waren.

Ze genoten van een rondje dierentuin aangeboden door de Rabobank, zoals Eneco dat ook al eerder deed met haar  klanten. Ze keken onder andere naar ijsbeertje Vicks, niet toevallig dezelfde naam als het verfrissende snoepje.

Kortom, waar Blijdorp subsidiegeld kwijtraakte ging het op zoek naar andere vormen van financiële ondersteuning waarmee volgens mij gelijk de oplossing is gevonden voor de grappenmakers die duurbetaald (van ons geld) een selecte groep mensen een leuke avond bezorgen zonder dat ze tevreden zijn met de opbrengst die deze mensen zelf realiseren door te komen.

Hans Teeuwen kan natuurlijk ook prima in het theater optreden met op de achtergrond een boekenkast Billy en met stoel Lars als tweede object op het toneel. Wanneer hij dan ook nog de derde avond van zijn reeks standaard gebruikt voor bezoekers van het Zweedse woonwarenhuis die bij besteding van een x aantal euro's gratis naar het Luxor mogen lijkt het me een kwestie van tijd dat de subsidies weer gaan naar hen die het echt nodig hebben en dat hij krijgt wat hij wil verdienen.

Subsidie hoort bij hen die voeding nodig hebben om te groeien, wanneer het buikje rond gegeten is kunnen de heren en dames vast wel hun eigen potje blijven koken. Zeker in het geval van cabaretiers lijkt het me toch dat de principes die ze altijd uitgebreid bespreken op het veilige podium zouden moeten kunnen worden nageleefd wanneer ze anoniem lopen tussen de rest die ook niet hoeft aan te kloppen omdat ze meer willen hebben dan dat ze wordt geboden door hun werkgever.

Trouwens ijsbeertje Vicks was schattig..misschien wordt het tijd voor een Pathé haan?

Volgend jaar moet Londen stralen. De hele wereld zal meekijken, die aantal weken in de zomer van 2012, wanneer de beste sporters uit de wereld het hoogtepunt uit hun carriere beleven.

De uitvoering van de plannen daar ligt op schema. Oude slechte delen van de stad zijn tegen de vlakte gegooid en er ontstaat nu een schitterend Olympisch dorp en de stadions schieten als paddestoelen uit de grond.

Hoe wreed is het dat Londen op dit moment een hele andere kant van zichzelf laat zien. Zo erg zelfs dat een vriendschappelijke voetbal interland tussen twee voetbal grootmachten morgen niet kan en mag doorgaan.

Met verbazing heb ik vandaag de , overigens prima, berichtgeving op de BBC gevolgd. Groepen jongeren beroven slachtoffers van zinloos geweld, plunderen winkels van eerlijke ondernemers, steken auto's in de fik en bedreigen en belagen de politie. Londen staat in vuur en vlam en het lijkt de altijd zo keurige en trotse stad te overkomen zonder dat het besef is doorgedrongen dat dit probleem dieper lijkt te zitten dan elkaar opjuttende jongeren die willen rellen.

Daar zit niet alleen voor de Londenaren het gevaar maar ook voor ons aan de andere kant van het kanaal. In een televisiereportage werd een voorbeeld gegeven dat wij de situatie moesten vergelijken met voorbeeld dat een politieactie in Amsterdam onrust zou veroorzaken in Groningen.

Het werd wat lacherig als voorbeeld aangedragen maar dat is misplaatst. Voorbeelden als recente Islamitische feesten en Molukse veldslagen hebben aangetoond dat wanneer een minderheid die zich bedreigd voelt zich (her)groepeert zij in staat zijn om een sneeuwbal effect te creëren dat de maatschappelijke orde behoorlijk kan aantasten.

Zonder doemscenario's te bedenken kan het zomaar zo zijn dat bij een tragische politieactie in Nederland die sneeuwbal wellicht Groningen niet bereikt maar wel de complete Randstad onhandelbaar en onveilig maakt, Het economische hart van ons land herbergt net zulke tijdbommetjes als de "triggers"die in Londen nu zijn afgegaan.

De vraag is dan ook gerechtvaardigd of wij als Nederland hier goed op zijn voorbereid. Liggen de draaiboeken klaar om snel en adequaat in actie te komen maar nog veel belangrijker, zijn er op dit moment mensen bezig om de situatie in onze maatschappij te monitoren en te analiseren?

Durven zij ook openlijk de vinger op de zere plek te leggen en beschermen ze ons werkelijk tegen situaties zoals die op dit moment in Londen voordoen? Mijn gevoel zegt dat de verantwoordelijken zich nu vooral verbaasd bezig houden met waarom het nu in Londen gaat zoals het gaat. Tegelijkertijd zullen ze stuk voor stuk roepen dat zoiets in Nederland nooit zal voorkomen.

Als ze in Londen een voetbalwedstrijd aflasten omdat de veiligheid niet gewaarborgd kan worden maak ik me daar wel zorgen om maar wanneer ik dat vergelijk met ons land waar zelfs een bekerwedstrijd van junioren al niet meer kan worden afgewerkt omdat men bang is voor incidenten dan kan ik alleen maar hopen dat die Nederlandse analisten werkelijk gelijk hebben.

In Nederland zal zoiets nooit gebeuren…ik denk dat ze er naast zitten. De maatschappij vertoont barsten, ontkennen heeft helaas geen zin. Het keurige Engeland laat zien waartoe de kop in het zand steken kan leiden. Laat dat de enige positieve les uit al dat zinloze geweld in die mooie stad zijn.

Heel lang geleden toen ik nog jong was, althans toen ik in groot Rotterdam mijn voetbalkunde nog liet zien, was het eigenlijk vaste prik. Na de voetbalwedstrijd ging ik met mijn voetbalvriendje (hij wel talentenvol als keeper) richting de stad om naar de film te gaan.

Wanneer het op de Westblaak erg druk was gingen we richting de Kruiskade om in de rij te gaan staan voor legendarische bioscopen als Thalia of Corso waarbij met name de grot zaal van Corso toch altijd weer indruk op me maakte. Het liefst ging ik echter naar Cinerama. Dat was voor mijn gevoel de grootste bioscoop met het meeste comfort, kortom een film kijken deed je bij voorkeur daar.

Het voetbalvriendje ging zijn eigen weg en de bioscoopbezoeken werden minimaal totdat ik bijna vier jaar geleden onverwacht kwam te werken in deze branch. Natuurlijk was ik tussentijds wel eens bij Pathé geweest maar een echte filmfreak kon je me niet echt meer noemen.

Sinds mijn overgang naar Pathé vind ik het leuk om ook uit vakinteresse andere bioscopen te bezoeken maar gekgenoeg was mijn oude jeugdliefde, Cinerama, nog niet bezocht om echt een film te gaan bekijken.

Gisteren kwam het dan eindelijk zover en ben ik naar de bijzondere film Pina geweest en eigenlijk was het bezoek aan  Cinerama al even bijzonder. De nostalgie van destijds kwam namelijk weer even terug maar het was meer dan dat.

Een film in stilte beleven, mensen die uit respect voor de film blijven zitten totdat de aftitelling voorbij is. Het napraten in de zaal na afloop van de film, het zijn allemaal zaken die op dat moment voelden als nostalgie terwijl het eigenlijk altijd zo hoort te zijn.

Daar gisteren op de Westblaak leek het alsof voor de mensen die er waren de tijd even stil stond. Oké, ik was zo ongeveer de jongste bezoeker die er was en de film leende zich ervoor maar toch, mensen wilden voor even leven in een fantasiewereld en werden niet afgeleid door whatsapp, msn, sms, telefoon of internet op de mobiel. Ze namen de tijd om te genieten van het product film.

Het gevoel van tijd verliezen tijdens de film heb ik daar gisteren ervaren. Zodanig zelfs dat ik, als vanzelfsprekend, mijn telefoon uitzette omdat ik me realiseerde dat zelfs het oplichten van het beeldscherm die tijdloze illusie zou verstoren. Daarvoor was geen eens een aankondig om het bioscopscherm nodig, sterker nog dat werd ook niet vertoond.

Een leermomentje dus voor mij voor, tijdens en na die hele aparte film vol mooie muziek en kunstzinnige dans. Tijdloos worden in een wereld waarin telkens en vrijwel op elk moment van de dag wel op een bepaalde manier om je aandacht wordt gevraagd kan dus nog. Wanneer dat tijdens een film kijken op een voor mij nostalgische plaats kan, dan moet dat op meer momenten mogelijk zijn.

Met heel veel zie ik bijna alle films die ik wil zien op het Schouwburgplein bij Pathé . Er zijn veel redenen te verzinnen waarom je vooral daar naar de film moet gaan kijken maar de rust bij Cinerama mis ik wel eens wanneer ik in mijn eigen theater aanwezig ben.

Tijdloos zijn in de fantasiewereld die filmkijken is creëer je door jezelf af te sluiten van de wereld om je heen, dat is wat ik gisteren kon doen door de omgeving, de mensen om me heen en het product. Aan twee van deze drie zaken valt te werken en als het goed is verandert het derde aspect dan vanzelf mee…..

Een aantal weken geleden is een medewerker van mij ernstig mishandeld. Een dronken mafkees besloot om deze collega aan te vallen zonder ook maar de intentie te hebben om werkelijk het pand binnen te komen, alleen omdat hij werd aangesproken op zijn gedrag.

Ondanks beelden die naar mijn mening prima en duidelijk waren is het de politie niet gelukt om deze dader aan te houden, kortom hij komt weg met deze laffe daad.

Nu zou ik natuurlijk de beelden op het internet kunnen zetten. Ze zijn immers duidelijk en er moeten mensen in de omgeving zijn die deze gestoorde persoonlijkheid herkennen en desnoods willen aangeven. Het zou goed zijn voor het slachtoffer, maar ook voor iedereen die deze dronkaard nog kan tegenkomen wanneer hij in ieder geval een tijdje opgesloten zou worden.

Toch gaat dit niet gebeuren want sinds kort weet ik dat het risico bestaat dat ik een boete van € 25000,- kan ontvangen wanneer ik dit wel zou doen. Logisch natuurlijk want de aanvaller zou emotionele schade kunnen ondervinden wanneer zijn daad in volle glorie terug te zien zou zijn op het wereldwijde netwerk.

Het slachtoffer wordt, zoals wel vaker in ons mooie land, volledig over het hoofd gezien. Maanden lang zal hij niet kunnen werken, de resultaten van zijn studie worden op z'n minst een half jaar opgeschoven en wekelijks kan hij zich onder behandeling laten stellen van een arts of plastisch chirurg. Over emotionele of financiële schade wordt in dit geval dus niet gesproken, de boef blijft anoniem en het slachtoffer hulpeloos achter.

Privacy is natuurlijk een belangrijk aspect in onze samenleving maar als ik vanuit de bioscoop naar een metro loop kan iemand van stadstoezicht feilloos zien welke route ik loop, met wie en wat ik onderweg doe. Zelfs het aantal stappen dat ik zet kan geteld worden. Het maakt me helemaal niets uit, ze mogen kijken, ze mogen tellen en ze mogen zich verwonderd afvragen met wie ik loop te wandelen, ik heb immers niets te verbergen.

Ik ben, ondanks de nadelen die er ongetwijfeld zijn, voor het afnemen van DNA bij iedereen. Dat het zover nooit zal komen weet ik en daar kan ik ook best mee leven. Maar daar waar camera's mijn onschuldige gang van zaken in de binnenstad van Rotterdam overal vastleggen verwacht ik ook dat deze middelen optimaal gebruikt worden wanneer mij als argeloze bezoeker van het centrum iets overkomt.

Daar knelt echter de schoen. Camera's worden functioneel ingezet om mensen zonder enige aanleiding te filmen en te volgen maar zodra de aanleiding er is worden die beelden juist gebruikt om niet de privacy van slachtoffers maar die van daders en overlastgevers te beschermen.

Als dat zo is kan de stekker weer uit het systeem getrokken worden. Beelden die alleen intern benut worden om mogelijke herkenning te verspoedigen is een armoedige oplossing. Gebruik beelden van overheid en particulier vanaf een bepaald misdaadniveau om de pakkans te verhogen en denk in dergelijke situaties vooral aan hen die onrecht is aangedaan.

De beelden zijn nog steeds beschikbaar….

Ik heb op deze plek al vaker geschreven over mijn opa. Zonder alles terug te lezen heb ik ongetwijfeld geschreven dat het in mijn leven iemand is die heel veel voor mij betekent, die me de liefde voor voetbal, en dan met name Feyenoord, heeft bezorgd en die door wie hij is altijd mijn voorbeeld is geweest.

Mijn opa, inmiddels 87 jaar oud, zal nog maar een aantal dagen bij mij zijn. Het kunnen 5 dagen zijn, misschien wel 15, heel misschien een maand maar heel lang gaat het niet meer duren voordat de ziekte hem helemaal heeft gesloopt en hij niet meer verder kan/

Vandaag was ik bij hem. Niet in het bijzonder voor hem maar wel omdat zijn vrouw (en mijn lieve oma dus) vandaag haar 87ste verjaardag vierde. Een beetje mistroostig keek mijn opa voor zich uit. Hij zat in zijn stoel zolang het ging, rustte op bed maar kwam er toch weer uit want hij moest en zou in ieder geval een gedeelte van de viering meemaken.

Vroeger was het een echte haven man. Niet zeurenmaar doorgaan, niet zitten maar staan in De Kuip want daar werd ik hard van en tijdens de avondvierdaagse liep ik als 10 jarig jongetje niet de 5 maar de 10 kilometer met opa. Het was niet om mij wat Spartaanse gewoontes bij te brengen maar gewoon omdat hij graag bezig was, vandaar ook dat hij tot een jaar of 2 geleden gewoon is blijven werken.

Een krachtige man dus, iemand met een klein hartje maar niet iemand die ergens voor opzij ging maar ook niet iemand die zichzelf zielig vond, die dat althans nooit liet merken. Een handdruk was er altijd eentje van een bootsman, zo'n handdruk die je enkele minuten later nog voelt.

De handdruk vandaag was zacht, bijna gevoelloos. Toch zat daar nog altijd een krachtige man, mijn krachtige opa. Natuurlijk is de fysieke kracht langzaam uit hem geslopen al gaat dat de laatste tijd steeds sneller. Maar hoewel het leven er voor hem op zit en hij heel soms heel zachtjes tegen me zegt dat hij liever z'n rust heeft blijft hij op kracht doorgaan om zo lang mogelijk te blijven bij een ieder die hij lief heeft en natuurlijk in het bijzonder mijn oma.

Vandaag kwam hij na een uurtje rust weer even terug naar zijn stoel. De hele middag had hij niet veel gezegd. Het lukt hem domweg gewoon niet meer, het kost te veel energie maar na het terugkomen kwam daar opeens de vraag aan mij… " was er nog voetbal vandaag"vroeg ie.

Ik weet zeker dat het antwoord hem niet zou interesseren, de laatste maanden had hij het voetbal niet meer gevolgd. "Ja opa, zei ik, Feyenoord speelde tegen Malaga en ze verloren maar met 0-2. Weet je trouwens dat Feyenoord een nieuwe trainer heeft?"

Het ging alweer langs hem heen. Het waren slechts een paar zinnen die het bezoek zo waardevol maakte. Na elk bezoek vraag ik me nu af of het de laatste keer is geweest dat ik hem gesproken heb. Ik zou hem vreselijk missen maar hem ook zo goed begrijpen wanneer hij de strijd opgeeft. Maar hij zal krachtig zijn tot het laatste moment, hoe zacht de handdruk ook gaat worden de komende dagen….

Afgelopen zondag waren mijn oma en opa 65 jaar getrouwd. Om maar even aan te geven hoelang dat is ga ik even terug naar het jaar waarin die gebeurtenis plaatsvond, 1946.

Het was het jaar waarin voor het eerst de bikini getoond werd, voor het eerst een uitzending van Arbeidsvitaminen op de radio werd uitgezonden en het jaar waarin onder andere Lee Towers, Dolly Parton en Ivo Niehe geboren werden, kortom het eerste jaar na het einde van de Tweede Wereld oorlog.

De Koningin liet haar gelukwensen overbrengen, de burgemeester van Rotterdam liet het afweten maar de deelgemeente zorgde voor een bloemetje en verder was het een dag waar ze beiden toch wel naar hadden uitgekeken.

65 jaar samen lief en leed gedeeld en nu, op deze dag werden we , maar eigenlijk vooral zijzelf, er soms pijnlijk aan herinnerd dat hieraan een einde gaat komen. De gezondheid begint sterk af te nemen en op kracht, zoals we dat eigenlijk altijd al van hem gewend zijn geweest heeft mijn opa deze dag op eigen wijze beleefd.

Gelukkig kregen we samen de tijd om nog eens herinneringen van vroeger op te halen. M'n opa was, en is, toch eigenlijk mijn grote held en heeft me onder andere de liefde voor Feyenoord bijgebracht .Als kleine jongen ging ik gewoon elke twee weken mee naar het stadion waar iedereen zat maar opa telkens besloot om lekker op vakkie G te gaan staan. Gevolg was dat hij de wedstrijd zag en ik meestal tegen de rug van een fanatieke supporter stond aan te kijken als klein ventje.

Het einde van een wedstrijd zagen we trouwens ook nauwelijks. Ook al woonden we niet ver weg, toch kwamen we meestal met de auto en opa wilde dan wel graag als eerste van het parkeerterrein af zijn om niet in de drukte te belanden. Kortom, op de autoradio hoorden we dan uiteindelijk via "Langs de Lijn"de laatste fase van de wedstrijd.

Ik had het nooit willen missen en mis het al jaren. Op een gegeven moment kwam hij op een leeftijd dat hij niet meer durfde omdat er altijd rottigheid was zoals hij zei en nu kan het niet meer. De behoefte is er niet meer en ook de kracht niet meer, de enige kracht die hij nu nog heeft benut hij om te zijn bij wie hij al 65 jaar lang het allerliefste is.

Telkens als ik in de Kuip kom denk ik even terug aan die tijd, zijn waarschuwingen om altijd onder de ring te lopen omdat de mannen van de tweede ring wel eens naar beneden konden plassen. Ik hou het nog steeds in gedachte al kan dat urineren van heel hoog naar beneden al lang niet meer.

Het waren mooie tijden, net zoals er in het 65 jarig huwelijk mooie tijden zijn geweest. Heel veel getrouwde stellen zullen dit niet gaan halen. Wat het geheim van deze verbintenis is weet ik niet maar dat dit er eentje is met een gouden randje mag duidelijk zijn….ze hebben het gehaald, en daar ben ik heel erg blij mee.